Grootste opdrag, wees lief vir jou naaste

In 1980 was 24% van die wêreld onbereik met die evangelie. Dit was meer as ‘n Biljoen mense. Vandag is 29% van die wêreld onbereik wat 2.1 biljoen mense is. Die tendens is dus dat daar al meer mense sonder die goeie nuus van Jesus moet groot word lewe en dood gaan sonder ‘n geleentheid om God se woord te hoor.

Behalwe vir die vraagstuk of sulke mense Hemel toe gaan is daar nog die wete dat daar nie ‘n lewe is sonder Jesus nie. Alles wat die wêreld laat ontwikkel en beter word, kom wanneer mense lewe binne die atmosfeer en vasgestelde grondwette soos deur God bepaal word lewe. Dit bring voorspoed en lewe en alles wat gebeur sonder Jesus bring die dood. Die resultate van mense wat lewe sonder God is dan ook die dood en verwoesting.

Vir ‘n beter wêreld moet ons ons Vader se grondwet  verstaan en vreugde vind daarin. Dit bring vervulling en verminder regerings wat lyding en onreg veroorsaak ens.

In kort: DIE WÊRELD MOET WEET! God self gee so om vir die wêreld dat Hy alles doen en die deur oopgemaak het deur Jesus dat almal gered kan word. Nou is Hy self besig om die wêreld te bereik. Hy roep Sy kinders op om die nuwe lewe doelbewus uit te leef sodat die wêreld sal weet.

Kom ons beleef God se hart vir die wêreld en laat ons geen steen onaangeroer laat om hierdie lewensroeping uit te leef.

Wat het ons bereik aan die einde van ons lewens as ons nie op ‘n manier hierdie roeping uitgeleef het nie?

Dit is holisties, so daar is soveel kreatiewe opwindende maniere om dit te doen in ons daaglikse lewens orals waar ons beweeg. Dit vra egter radikale aanpassings. Kom ons moedig mekaar aan!

God is in Sy wese gerig op die wêreld. Om ook so te wees in navolging van Hom, is menslik baie moeilik en selfs onmoontlik. Navorsing het bewys dat ‘n geloof gemeenskap wat nie met sending in die hart begin het en alles daar rondom georganiseer het nie, is dit feitlik onmoontlik om te verander en weer vanuit die roeping te begin leef. Dit gebeur net nie.

Om die rede is ‘n verhouding met die Here deur Sy Gees so krities. “Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees in...” Dit wat vir my onmoontlik is, is by God moontlik. Ek kan nie eers baie basiese veranderinge in my eie lewe in baklei nie, ek het Hom nodig in my. Dan begin dinge wat menslik onmoontlik is gebeur.

Ek glo nog dat ons geloofsgemeenskappe getransformeer kan word. Ons het mekaar nodig en moet met mekaar praat en saam werk. Kom ons vat hande.

Kerkwees sending en ander bedieninge

Ek skryf die gedagtes neer op grond van twee gedagtes uit Alean Hirsch se boek "The forgotten ways" en met Brackenfell NGK gemeentes in gedagte.
Die een gedagte is dat enige gemeente wat nie sending as hulle eerste uitgangspunt het nie, is besig om van binne af te disintegreer. Dikwels gaan gemeentes geestelik dood lank voordat daar 'n fisiese doodgaan.

Die tweede gedagte wat in baie sterk woorde in die boek voorkom is dat indien daar op bediening gefokus word en nie sending nie, soos reeds gesê, dan is die gemeente op die afdraand. Indien die gemeente nou besef dat hier fout is en wil omdraai, dit in die geskiedenis bewys is dat met die beste pogings, daar nie geslaag word om om te draai nie.
Dit is twee geweldig sterk stellings en ek wil byvoeg dat Communitas en die NGK opleiding in die algemeen, vir Alan Hirsch baie sterk aanbeveel en gebruik. Persoonlik vind ek in my verstaan van die Bybel ook baie sterk aansluiting by hom en het groot respek vir sy uitsprake. Ek neem dit baie ernstig op en juis daarom is daar 'n begeerte om dit met die kerk te bespreek en saam te dink en te ontdek wat die Here se wil vir die NGK in Brackenfell is. As Handevat bediening is dit ook gedagtes waarmee ons werk in Mosambiek.

Ek wil graag die twee terme "sending" en "Bediening" bietjie omskryf: Bediening word gewoonlik verstaan as al die aktiwiteite van die gemeente wat gerig is op lidmate en struktuur van gemeente. Dit sluit vir my in eredienste, want dit is meestal belydende lidmate wat eredienste bywoon. Selfs met doop en begrafnisse gaan dit meer oor die persone betrokke as oor die besoekers wat dalk nie die Here ken nie. Verder sluit dit in geld insameling bedieninge soos kersmarkte ens. Dit gaan oor die finansiële oorlewing van die struktuur van die gemeente. Verder sluit dit ook Sondagskool, jeug, klein groepe, sieke besoeke ens. in. Grotendeels is die bedieninge besig met lidmate of ander christene.
Sending aan die ander kant is dit wat gedoen word vanuit 'n Goddelike roeping en identiteit, aan mense wat God-loos is en lewe. Mense wat verlore is. Dit sluit dan in evangelisasie aan hulle sodat mense hulle tot God kan bekeer en gered word. Sending sluit egter baie meer as net evangelisasie in, dit gaan ook oor 'n dissipelskap proses om as christene te kan lewe, Politiek kan bedryf, besigheid kan doen, opvoedkunde kan beoefen kuns beoefen gesinne en verhoudinge hanteer ens. Net as voorbeeld: Mens is nie net tevrede as ons skole positief is oor 'n christelike karakter nie, maar dat die talle ander skole rondom ook daarin groei. Indien nie, is daar nie 'n toekoms vir ons land nie. Elke lidmaat met sy of haar gawes en omstandighede, besig om daar waar hulle is die lig te laat skyn.

In verhouding tussen kerk bediening en sending, is die enigste weg dat ALLES met sending moet begin. Dit is die sending wat bepaal hoe die bediening gaan lyk. Dit is wat Hirsch beskryf dat indien dit nie so is nie, dan is ons besig om te desintegreer.
In toepassing op Brackenfell moet ons vra, waar is ons fokus, wat is ons reg tot bestaan?
Gedryf deur 'n liefde vir ons land en poging om as christen my roeping in die land en kontinent uit te leef, sal ek graag die vraag wil vra, eers hoor hoe christene veral leiers soos ouderlinge, hieroor dink en indien nodig dan my gedagtes daaroor te deel.
Laat ek afsluit met die gedagte: As christen is ons NOOIT sonder hoop nie, ook nie vir ons land nie.

Liefde en menslike natuur

Liefde is nie natuurlik deel van my nie. Dikwels is daar sterk gevoelens teenoor sekere mense diere en dinge, maar ek twyfel al meer of sulke gevoelens liefde is. Dit is soms weggesteekte eie belang en soms dood eenvoudig misleidend en maak ook dat mens onderskeid tref tussen mense.

Die toets van liefde kom, lyk my, waar, die teenoor wie jy negatiewe gevoelens of geen gevoel het nie, jou pad kruis.

Ek werk al lank saam met Mosambiekers en het al baie positiewe en negatiewe gevoelens ervaar. Teleurstellings is oor die lang termyn meer as vreugdes.

Dikwels moet ek myself herinner dat God die wêreld lief het sonder onderskeid. Soms is die mense wat die meeste negatiewe gevoelens ontlok dikwels juis hulle wat die grootste potensiaal het. Hierdie is 'n redelik konstante stryd. Die liefde wat ons vir mense het is dikwels juis die liefde waar jou gevoelens en natuurlike reaksies opgeoffer moet word.

Ek kom in die week in 'n baie plattelandse gemeente van die IRM. Ons is regtig moeg na dae se werk en het weer 8 ure in baie warm weer op 25km per uur paaie gery. Dit het al donker geword, skielik begin dit reën. Die bakkie is baie onbetroubaar en my program is so dat ek met die terug ry van daar nie vertragings kan bekostig nie, dan mis ek my vliegtuig na RSA. Ons ry die bos in waar selfoon sein verdwyn, die pad stompe in het en die bakkie se ligte is baie swak. Ons kry 'n lorrie wat vassit en ek vat 'n groot kans om deur 'n landery rondom te ry.

Daar aangekom, word ons gevra om dadelik met toerusting te begin tot 10uur die aand.

Here, watter sinvolle toerusting kan ek gee sonder tyd om na die mense te luister? Die mense se verwagtinge is heeltemal anders as dit wat nou sinvol aangebied kan word.

Soos baie keer is die Here se antwoord: wees lief vir hulle met My liefde, en ek sal die res doen. Já, Here ek weet, maar dit is nie wat ek nou voel nie en my natuur sien alles wat nou nie aanvaarbaar is nie en onmoontlik is vir my om te oorkom. My seun, jy weet mos dat dit my liefde is en dat dit doen wat jy nie eers kan begin doen nie.

Die Here werk daardie aand op wonderlike maniere en ek kan geen krediet daarvoor vat nie. Die gesprek is uniek vir die induvidue se omstandighede en die verduidelikings wat ek gee is vol van God se liefde. Dit is heel anders as wat ek nog ooit gedoen het, en ek weet, dat die Here weet wanneer om vir wie wat te sê. Om alles te kroon is daar 'n paar mense wie se dankbaarheid net uitborrel teenoor ons. Twee ou bekendes kan nie ophou om my te bedien nie. Skielik is God vir my lief deur hulle en Hy streel my moeë gees met nuwe vervulling. Alle eer aan Hom wat dien en werk soos geen mens in 'n menslike natuur kan nie.

Die volgende dag kon ek meer intensoneel oorgee en gaan Hy voort om dit weer eens te doen soos hoe Hy dit in al 5 die ander gemeentes gedoen het op hierdie besoek.

Mens sal seker altyd met hierdie misleidende en negatiewe gevoelens sukkel. Sommige goed wat jou natuur begin sê is so vals en sleg, dat ek dit nie eers hier wil noem nie. God deur die genade van Jesus en die werking van Sy wonderlike Gees, sal nie seker nie, maar definitief voort gaan om vir die wêreld lief te wees en dit deur ons korrupte wesens bly doen. Aan Hom die eer.

Soos die liedjie die Houtkruis ook uitwys. Dit was nie ‘n lekker sentimentele gevoel wat Jesus gevoel het aan die kruis nie. Die kruis is die plek waar ons leer wat liefde is.

Entre Lagos besoek

Na 'n goeie gesprek kom ons agter dat daar nog nie verstaan word wat liefde is nie.

Op 'n stadium vra ek wat Jesus sou doen as hy hier gewoon het. Hy sou na Sy huis kyk in Sy tuin werk, maar wat sal Hy nog gedoen het?

Een antwoord was dat Hy dalk vir hulle geld sou gee. Hy weet nie.

Dit is 'n baie plattelandse gebied, maar hier is heelwat kerke. Dit wys waar die area se denke is oor Christenskap.

Verder tel ek op dat hier nie eenheid is nie. 

Hoe verduidelik mens eenheid as die woord liefde nie gaan help nie. Op die ou end praat ons eintlik baie diep oor vergifnis. Eers erkenning dat ons foute maak en sonde doen. Daarna die ses stappe van hoe om vergifnis te vra en dan hoe seer ons onsself maak deur met wrokke rond te loop. Die Jesus verhaal aan die kruis is die fondasie vir vergifnis. Dit kom uit genade van Hom af. Dan ook hoe die Gees en 'n intieme verhouding met Hom ons in staat stel om te vergewe, foute te erken en nederig te wees in die proses. Hy bewerk in ons wat ons self nie in staat is om te doen nie. Gesprekke gaan dieper as wat ek verwag het en terugvoer wys dat die Gees wel in harte gewerk het.

Nou kon ek terug kom na die woord liefde, want saam met die doodgaan en prys gee van jouself, is vergifnis deel van liefde.

Dit wat uit mense se oë straal en hoe mense interaksie met mekaar het, is regtig aanmoedigend. 

Huisbesoek verrassings in Magodane

Dit was vandag 44 grade in Maganja da Costa tydens die uitreik na die Magodane gemeente  van die IRM.
Die program was eerstens 'n besinning oor 'n Bybelteks, dit het vinnig verander in 'n gesprek oor gister se uitreik na huise. Daar was net te veel opgewondenheid daaroor.
Een groep het 'n familie se huis besoek waar daar siekte was en die vrou kon nie vir haar familie sorg nie. Die kerk se vrouens het vinnig die mielies begin stamp sommer so tydens hulle huisbesoek. Die mans is toe in die veld in om brandhout te gaan haal om te help. Almal deel hulle opgewondenheid, want die gemeenskap praat almal oor die besoek.
By 'n ander huis het hulle 'n weduwee gekry wat al oud en siek was. Toe hulle haar uitvra oor hoe dit gaan wou sy eers nie praat nie, want verduidelik sy, hulle kan tog nie al die probleme oplos nie. Hulle moedig haar toe aan om te praat want hulle kan ten minste vir haar bid. Toe het sy vertel dat sy sukkel om te oorleef en nie veel in die huis het nie. Daar was wel water anders sou hulle gaan water haal. Hulle het toe weer brandhout vir haar ook gaan haal en met die terugkom by die kerk het hulle in 'n groep gesit en gepraat om Sondag almal 'n bydrae van kos te maak sodat hulle dit vir haar kan vat.
Die lekker is dat hulle almal getuig van hoeveel die gemeenskap hulle waardeer het.
'n Ander vrou staan toe op en vertel van 'n vrou wat ook swaarkry aan die ander kant en dat sy sterk daaroor voel om by haar huis om te gaan en vir haar kos te gaan haal. Die ander spring toe ook in om bydraes te maak. Skielik kon ons haar aanmoedig, want sy het die Gees in haar gehoor en daarop reageer en boonop die ander daarvan vertel. Ons wag nie meer vir leiers om die wil van die Here te soek nie, want die Here lei die gemeente deur almal.
Die ander goeie ding is dat die nuwe dominee 2 dae terug aangekom het en deel geneem het aan al die prosesse oor die drie dae. Hy is entoesiasties om die Here se leiding in die gemeente ernstig te neem en dus na almal te luister en mekaar reg te help waar nodig.
Die drie dae het begin deur ons wat vir mekaar gesê het dat die HERE my herder is, nie die kerk of vrees of enige iets anders nie. Ons volg Hom en Hy sorg vir ons. Hier teen die einde word dit aanmekaar deur leiers herhaal, Die Here is ons Herder en almal moet dit weet.
Soos baie dinge moet die leringe en nuwe gedrag deur tyd getoets word, maar hoe lekker is dit nie om deel te wees van mense wat kort kort Ah-Ha momente beleef het.

Mosambiek roeping

Ek is besig om te leer dat 'n roeping nooit afgehandel word nie. Dit is dinamies en gaan dikwels deur tye van twyfel. Soms verander dit rigting en enige verandering het iets van aflê en seer in dit, gelukkig ook, opwinding en kinderlike verwagting van iets wat nuut is.
Die Here se roeping vir Mosambiek is net weer bevestig toe ek dit nie verwag het nie.
Mens raak meer en meer sensitief vir die fisiese uitdagings van die lewe in Mosambiek. Vandag weer erg gesukkel. Toe ek die vis skottel kry was dit te donker om te sien wat ek skep en kry toe drie vissies se koppe in plaas van lywe. Die eerste een het heel goed af gegaan, die tweede het gesukkel en die derde was genade. Verder voel mens nie altyd asof jy mense lief het nie, jy moet jou liefde elke keer weer ontdek. Liefde kom nie van self, baie jare maak dit nie vanselfsprekend.
Vandag se gesprekke was heeltemal aan my oor gelaat vir 3 ure lank. Dit is die warmste dag tot dusver en so kan ek aangaan. Op 'n stadium was ek net lekker moeg. Die laaste 40 minute kom die Here en neem oor, en Hy doen dit entoesiasties en almal neem deel. Diep stories uit die oorlog kom na vore waar ouderling besef dat die stem wat hom daar gelei het om op te staan en deur die koeëls weg te stap, die Here was.
Die basiese waardes en evangelie kry lewe deur stories soos net die Heilige Gees kan bewerk. Wat egter vir my uit staan is die band tussen ons en die bevestiging van my roeping. Hoe sinvol die Here hierdie interkulturele interaksie gebruik vir Sy Koninkryk. Ek kan dit nie in woorde sit. Toe twee ouderlinge aandring dat hulle wil bid, sit ek met trane en luister, alhoewel ek dit weg steek.
Daar is soveel kulturele leuens baie raak vas gevat en verstaan in die gesprekke oor twee dae. Verder stuur ons hulle met 'n goeie verstaan op huisbesoek en weet hulle gaan dit goed doen en hulle groepe goed begelei. Toe die 3 ure verby is, wou niemand loop nie.

Geloofs gemeenskap

Binne gemeentes het ons soms verhoudings wat maak dat dit lekker is om mekaar Sondag te sien. Daar word lekker gesels en soms saam gekuier in klein groepe en soms selfs saam gekamp en uit gereik.
In ons tradisie is die verhoudings soms in familie terme beskryf soos broer en sister. Tog in die algemeen word daar baie maskers gebruik. Maskers is mos nie verkeerd nie, mens kan tog nie alles met mekaar deel nie. As mens aan jou geloofsgemeenskap of kerk dink, dan sien mens die strukture van die gemeenskap en die gebou. Ons voel ons moet sekere reëls nakom en sekere waardes lewe as ons by mekaar is. Die gevolg daarvan is dat maskers bevorder word. Oor die algemeen vanuit my kultuurgroep gepraat, is daar baie uitdagings en gebrokenheid in ons gesinslewens. Ons in die geloofsgemeenskap in die algemeen sien mekaar maar min en daarom is dit logies dat daar nie sterk vertrouens verhoudings is nie. Ons dink aan 'n plek wat ons respekteer, want dit herinner ons aan God. Ons moet dit deel van ons lewens maak en ons kinders probeer leer om ook kerk toe te gaan.Ons ken mekaar nie in diepte nie, behalwe vir die paar wat in selgroepe is of saam op 'n bediening dien wat mekaar dikwels sien en nie net in vergader modus nie. Oor die algemeen gebruik ons die woord kerk en gemeente met die idees van samekomste, gebou, stukture, waar daar 'n sekere respek vir God is.
Daar is wel die paar mense mense wat ons nader leer ken het en waaroor ons anders dink, maar dit is nie die algemeen nie. Dink maar aan hoe min mense deur hulle kerk strukture sulke verhoudings bou waar daar intimiteit en vertroue is en waar die verhoudings tot voordeel van ons lewens is. Waar ons mekaar aanmoedig reg help as nodig ens.
Met dit in gedagte, wil ek tog aanmoedig dat ons 'n poging moet aanwend om na mekaar anders te kyk. 

Ek wil die gedagte bevorder om oor die kerk te dink as 'n familie, sodat die eerste gedagtes wat opkom sal wees: broer, sister, ma, pa, ouma, oupa, oom, tannie, broer en sister se kinders en Pa met 'n hoofletter. In 'n familie gebeur dinge anders, en voel ek anders teenoor die lede. As ek so dink, dan begin ek ook anders te praat, om te gee en wil ek meer betrokke wees om die gebrokenheid gesond te help maak, en die vreugde van ander lede te bevorder. Gelukkig is God deel van die familie en word dit dus moontlik om gesond te word. Jesus is werklik die broer wat antwoorde het.
In Mosambiek moet mense dikwels hulle aardse familie verlaat en dan moet die kerk daar wees om 'n beter familie te wees as die biologiese familie, want dit word die enigste familie. Ek onthou 'n ouderling wat 'n a-ha moment gehad het hieroor en gesê het: Nou verstaan ek wat kerk is!
Onthou, dat ons dikwels die enigste familie is vir baie mense en ons interaksie en verhouding moet baie leer oor wat familie is! Die Bybel is vol daarvan, wees lief vir mekaar en deur ons liefde vir mekaar sal die wêreld weet....
Hierdie familie het 'n roeping en is ingestel op 'n gemeenskap rondom en tussen ons en ver van ons wat dit nie ken nie. Ons gaan nie na die samekomste om te soek na 'n goeie familie gevoel vir ons self nie, maar ons is deel van die gemeenskap van gelowiges om dit te gee vir ander in die familie, en ook buite die familie. Hierdie baie besonderse eenheid, soos die Bybel ook daarvan praat, is iets wat mens kry deur dit vir ander te gee. God is 'n God van verhoudings en dit word realiteit deur dieselfde Gees wat ons deel met mekaar.